Week 33

Niemand is te laat. Ik ben een dag te vroeg. Ok. Dan maar een muntthee, wanneer de vriendelijke serrveerster vraagt of ik nu wél iets wil bestellen. Had daarmee gewacht tot de anderen kwamen. Terwijl ik schrijf en muntthee drink kijk ik op. Kunstenaar en technische dienst hangen de kunst op. Midden in het midden. Door dat dubbele midden wordt het werk onzichtbaar. Die strategie gebruikte mijn moeder ook in haar laatste Alzheimer jaar. Spullen worden rustig als je ze precies symmetrisch neer zet. Ze verdwijnen. Stilte in het hoofd. Probeer het maar. Werkt.

Wanneer de thee op is meld ik me bij de steiger: "Dit klopt niet, het hangt te evenwichtig, het valt weg". De technische man kijkt niet eens om, de kunstenaar is verrast en de floormanager verontrust. "Dank u dat dit meld", zegt ze 'rare vrouw' zie ik haar denken 'kort houden', "We zullen er naar kijken". Ik knik beleefd, glimlach en vertrek. Ik ken die blik.

De volgende dag is iedereen op tijd. Ik kijk. Verdomd. Het doek is uit de symmetrie bevrijdt. Ha! Dat doet goed. 1-0 voor de menselijke soort.  

Plaats reactie

HD-Background Selector