er zijn

Er zijn

Het zijn de gezichten die ik ken uit de trein. De schoonmakers, de handhavers. Nu ze op de poster staan gebeurt er toch iets. Ze krijgen status. Recht op aanwezigheid. Indirect besef ik dat ze dat maar half hadden. Mijn toeglimlachen en groeten ging daarover: ik zie je wel, je bestaat. Ze zijn nu ook officieel aanwezig. Nu wel blijven glimlachen en groeten.  Van mens tot mens voortaan.

Bedrijfs beleid

fakkels of falafel

Fakkels en cappucino

Vandaag een grote actiedag in Nederland. Horeca open uit protest tegen de coronamaatregelen. In Groningen gaan mensne de straat op met fakkels omdat de problemen met de gaswinning niet opgelost worden. De verslaggever noemt de kloof tussen burgers en politiek. Allebei oneens met regeringsbesluiten. Toch is er ook een verschil. Het recht om capuccino te schenken, gecompenseerd en wel, is een andere grief dan het recht om in veiligheid te wonen. Het recht om uit gemaakte schade vergoed te krijgen. De één is een ontevreden in een situatie van overmacht, de ander is een slachtoffer van winstbejag .  De onvrede is een oppervlakkige overeenkomst. Maakt niet uit. Er is reuring, er is iets te vertellen. Begrijpen is voor een ander programma.

burgerkracht

gaia

Gaia heeft Koorts

en wij zijn het virus.... Zou Covid role play zijn? Een manier om te laten voelen hoe het is als iets je ziek maakt? Zomaar een gedachte die opkomt in afwachting van de nieuwe maatregelen. Iedereen zegt sinds de laatste lockdown dat we 'lange termijn scenarioos' nodig hebben. We moeten er mee leren leven. Werkelijk. Of moeten we Gaia's les ter harte nemen? Voordat ze met iets ergers, iets fatalers komt..

Gaias Revenge

donatie

Donatie

Het valt niet op, in het voorbijgaan. Alleen de paarse voet maakt dat je opkijkt. Prop in de bosjes. Nee. Er is meer aan de hand. Een kerstboom in pot steels in het plantsoen gestoken. Alleen kinderen geloven dat de boom nu thuis gekomen is. De maat van de den suggereert toch een volwassen donateur. Die weet beter.  We gaan in de gaten houden hoe lang deze onderduiker hier kan blijven.

oude kerst boom dingen

afwegen

Afwegen

Is het een verhuizing? Visite met een speciale status? In ieder geval moet de parkeerplek vrij blijven. Normaal staan er stoelen die dat signaal geven. Een plank tegen een vuilnisbak. Het is nog best lastig geschikte materialen te vinden. Het is een afweging tussen duidelijk en misbaar. Want het staat aan de weg en kan ieder moment meegenomen worden. Wanneer de verhuizing inkomend is, naar het nog lege huis, doet zich een ander probleem voor: is er iets dat neergezet kan worden? De oplossing van de twee appels is elegant en toont een vertrouwen in mensheid. Kwetsbaar en beslist maken ze hun punt: niet parkeren.  In afwachting van een belangrijke bezoeker.

parkeerkunst

rondje nee

Rondje Nee

Voor de derde keer lopen ze voorbij. Gewone mensen, op 2 meter afstand, borden met geplastificeerde teksten. Anti zijn ze. Vóór Nee. De uitspraken op de borden zijn soms bemoedigend: 'Hou je rug recht.' Soms prikkelend: 'Geloof je het echt?' Soms verontwaardigd: 'Nu zelfs onze kinderen!' Deze vorm van protest is mij onbekend.  Geen afzettingen, geen spandoeken. Gewoon achter elkaar aan. Het type demonstrant is ook ongebruikelijk. Doorsnee nederlanders met geen enkel onderscheidend kenmerk. Geen logo's, geen buttons. Geen flyers. Ook geen geluid. Het is een stille omloop. Omdat het koud is en het regent lijken ze nog meer vastbesloten. Nog onverzettelijker. Eigenlijk is het een droom verzet. Normale mensen die voor hun overtuiging uitkomen. Niet bang, niet boos. Ze zijn er. Dit is democratie in werking. Ironisch dat het onderwerp juist het gebrek aan democratie is .

Global protest

goed voorbeeld

Goed Voorbeeld

eHet is een puinhoop. Ondanks het bordje: SORTEER A.U.B. is de afzetbalie een chaos van willekeurig gestapelde borden en kopjes en bestek. Ik loop er langs en voel het: jeukende handen. Aan tafel drinken we de automaten cappucino. De balie vanuit een ooghoek in de gaten houdend zie ik een jonge vrouw een plekje zoeken voor háár consumptie afval.  Het is vol. Dan maar de bar... Het wordt een onderwerp aan tafel. Zal ik aanbieden te helpen? Gebrom, nee, overdreven. Je bent klant, geen personeel. Ik pas me aan. Maar ze blijven jeuken, die handen. Een jonge man staat op en zet drie cappuncino koppen op elkaar en wat bordjes. Dat is het sein. Nog geen vijf minuten later is alles keurig in stapels georganiseerd. Mijn handen veeg ik tevreden af met een servetje. Zo. Dat neemt niemand me meer af. Ondertussen moet ik wel vragen beantwoorden over de plek van de toilet en andere praktische zaken. Wie handelt is inderdaad meteen staf. Ik ben benieuwd. Zal het werken? Nadat we een rondje gelopen hebben controleer ik:  Alleen de dienblaadjes en de speciaal bier glazen zijn afgewassen. De stapels op de balie zijn door andere bezoekers netjes aangevuld met koppen en soepkommen. Zo gemakkelijk is het: goed voorbeeld.

Werkt het?

HD-Background Selector